26 Şubat 2011 Cumartesi

Değişimlerin ayı 4. ve 5. aydan haberler :)


Sevgili Dünya,
Bu iki ay çok önemli şeyler oldu paylaşılacak ama işte annem yoğun, söylediklerimi yazamadı... Hadi anne işten döndünn yazzzz.
Evet annem Şubat ayı itibariyle işe başladı. Mutluyuz ama ikimizde. Annem iş saatlerini kendisi ayarlıyor. Diğer günleri de bana ayırıyor. Alıştık. Giderken gülümsüyorum bırakamıyor beni :)... Neyse bir süre daha fazla yanımda tutuyorum onu sonra huzurla yolluyorum. Biliyor ya iyi ve mutlu olduğumu rahat gidiyor işe. Bu ilk haber.
Bir diğerini size annem verdi ben artık mama yiyorum. Ha bir de kaşıkla muhallebi yiyorum. Muhallebiyi sevdim evet hatta baya sevdim ama kaşık dediğiniz şeyle yemek zormuş. Çekiyorum, emiyorum devamı gelmiyor. İnla ağzımdan çekip tekrar doldurulması gerekiyor. Hayyydaa ben buna hiç alışmadım ki. Neyse 2 haftada tamamdır anladım ne olduğunu. mamay sevmiyorum. Doktor dedi ki günde iki kere. Eeee bana fazla geliyor midem ağrıyor kusuyorum. Annemm düşündü taşındı denemeler yaptı.. ve tamamdır dedi Bu kadar. Günde 1 kere mama, 1 kere muhallebi yeter. Aferin anneme doğru yolu buldu :) Hem 2 mama 1 muhallebi olunca ben onu çok özlüyorum. (Anne: ya da ben mi Tal'i çok özlüyorum :)) Evet iyi bir yol tutturduk. Doktor da kilo kontrolünden sonra onayladı bizi.


Doktor sebze de ver dedi ama annem vermek istemedi. Daha yeni alışmışım bu düzene biraz devam etseymiş. Ehh hadi bakalım o da kabul..
Daha anlatacak çok şey var. Bir kere 3,5 aylıkken ben tatile gittim. Anlatıyordu da annem anlamıyordum, yaşayarak öğrendim. Uçak denilen alett süperrr. çok sevdim. Ohh gürültüsü beni rahatlattı, bir de anne ve babamın kucağında daha güzeli var mı?? Tatile annem, babam, babaannem, dedem ve halamla gittim. Şahsen ben eğlendim ama soğuklarda giyin soyun biraz zor. Bir de odamız sıcaktı allahım çokk susadım o nedenle rahat uyuyamadım. En rahat halamın küçük odasında uyudum hem serindi hem de halamla ve babaannemle yanyana yattık diye :) Bir de annem kayak yaparken babaannemle çok eğlendik. Bana dönmeyi öğrettii. Ohh bırakıyorlar beni yere dönüyorum da dönüyorum. Tabii denerken uyumayı unutuyorum o ayrı. İlk dönmeye başladığımda bir gece kolumun üstünde yattım öyle bir ağrıdı ki artık öğrendim kolumu kurtarmayı.
Neyse zaten bu yemek mevzuuları beni baya yordu ancak kendime geldim. Şimdi her gece neredeyse aynı saatte uyuyup uyanıyorum. Düzen demek bu demek sanırım?? E baştan söyleselerdi ben de baştan böyle yapardım. Bilmiyordum ki.
Bir de kocaman kahkahalar ve gülücüklere başladım. Başladım başlamasına da annem ve babam çekmeye çalıştıklarında hemen bırakıyorum gülmeyi. Eee basına yayılsın istemedim. Sonra herkes imza ister :)
Bir de evin en küçüğü bendim artık boyum bizim pisicik Rastayı geçti :) Bu arada o ne komik bir şey geliyor kokluyor beni tam dokunucam hooopp kaçıyor.
Beşinci ayıma yakın bir de tükürmeyi öğrendim. Ağzımı öpücük atar gibi yapıp tükürük yapıyorum. herkes çok gülüyor. Annem telaşlı muhallebiyi de atar dışarı püskürtürmüyüm diye. Henüz yapmadım ama YAPABİLİRİMMMM de...
Hadi görüşürüz tekrar aklıma gelirse yazarım.
Sevgiler,
Tal

8 Şubat 2011 Salı

HhhhMmmm... Çok leziz serisi

Merhabalar,
Bu aralar dünyayı keşfetmeye başladım. Daha çok bakıyorum, anlamaya çalışıyorum ama bir yandan da her şeyi tadıyorum. Bilirsiniz benim yaşımdaki biz bebekler dünyayı bu şekilde keşfetmeye çalışırız. Haa tabii bir de çıkmaya çalışan dişlerimizi de bu sayede kaşırız (Bir taşla iki kuş bu demek sanırım- Şimdiden ilkokula hazırlık yapıyorum. Deyimleri öğreniyorum. Konuşunca bunları cümle içinde de kullanacağım :))
O nedenle bu hafta size annemle HhhhMmmm... Çok leziz dosyasını hazırladık...Ama en sevdiğim anne sütü. Ondan şaşmam :))
Buyrunnnn
p.s: Bu arada Perşembe doktor kontrolünden sonra mektubum da gelecek....





3 Şubat 2011 Perşembe

İlk Hüsran

Evet bugün itibariyle ilk defa doktordan mutsuz ayrıldık. O nedenle Tal'in mektubu anne toparlanınca yazılacak.
Neyse sizleri çok telaşlandırmayayım. Kuzucuk bu ay kilo alamamış. Kuzucuğa anne sütü fayda etmemiş. Mama ve gerekirse muhallebi desteği olacak. EEE ne var bunda işte çaresi var? seslerini duyabiliriyorum aklınızdan geçen. İşte öyle olmuyor.
İlk hissim sanki bir tokat yemişcesineydi. Oğlumu besleyememiş olmanın verdiği hüzün ve yıkılmışlık hissi. Sonra kızgınlık yaşadım kendime. Farklı bir şeyler yapsam iyi mi olurdu diye. Sonra umutsuzluk yaşadım. Ne yani ilk ayrılık mıydı bu?? Amma zordu peki ya daha büyük ayrılıklarda ne olacaktı?
Sonra toparlamam gerekti onun için. O aşağıda kahkahalarıyla beni çağırıyordu ben ise yukarıda moral bozukluğu ve hayal kırıklığı içerisinde kendime acıyordum. Neyse ki anne olmanın verdiği bir güçle (sanırım yani) toparlandım. Mantıklı planlarıma geri döndüm. mantığa bürüdüm. Şimdi daha iyiyim ama içim buruk. Zamana ihtiyaç var hepsi bu.
Çok şükür ki sağlığımız yerinde.