2 Aralık 2010 Perşembe

Zor zamanlar nasıl geçer?

Zor zamanlar nasıl geçer?diye bir mailin bana düşündürdükleri üzerine...

Alp’e ithafen...
2 senenin ardından...

Uzun terapi sürecinden sonra anladım ki... Geçmez hep orada kalır ama sen onunla baş edecek güce ulaşırsın. Daha güçlüsündür zorluktan. Benim için anlatayım. Herkesi güçlendiren şeylr vardır. Benim için o şeyler birileridir. Aile, arkadaş,hatta küçük kedimdir benim için.

İçindeyken geçmez diye düşünürsün. Bir an nefesin keslir. Her şeyi sorgularsın. İçin sıkışır başlarsın ağlamaya. Geçmeyecek dersin, neden ben dersin? Hayat mı bu? Var mı ki Tanrı? Ben ne yaptım ki? Yüzlerce düşünce geçer gider. İçin sıkışır hastaneye bile gidersin hep aynı şikayetlerle. Yok dersin olmayacak yapamayacağım. İstemiyorum bu zalim oyunu, yapamayacağım dersin.

Sonra biri gelir yanına sana iyi gelir. Tünelin ucundaki ışık gibi. Bu birisi bazen sevdiğin biridir, bazen hiç tanımadığın birisidir, bazen insan bile değildir belki bir kedi ya da köpek. Bilerek ya da bilmeden uzaklaştırır seni düşüncelerinden. Bazen sadece bir dokunuş, bazen de sadece bir gülümseme ile. Sonra sen kafandaki düşünceleri paylaşırsın. Bir bakarsın ki bu biri seninle paylaşır o zor zamanı, sana destek olur, bilirsin ki her zaman fiilen olmasa bile düşüncende hep vardır hep seni düşünür. O birisi bir bakarsın birileri olmuş, bir bakarsın etrafta bir sürü özel kişi senin için ordalar. Bazen seninle ağlarlar, bazen seni güldürmeye çalışırlar. Bazen bir bardak su getirir hayati ihtiyaçlarını karşılarlar. Zor zaman bitmez aslında da hayatındaki önemli birileri ile çekilir olur. Bilirsin ki onlar için sen de özelsin. Onların ihtiyacı olduğunda sen de ordasın. Çünkü bu dünyada en çekilir şey o birilerinin orada olması. Zor zamanları seninle paylaşıp senin için mutlu anlar inşaa ederler. Bazen isteyerek bazen de bilmeden.

Bazen birlileri eksilirler hayatından, bazen isteyerek yollar ayrılır, bazen elini tutmana rağmen gitmesi gereklidir. İşte en zor zamanla birilerini kaybetmekle olur. İki sene önce bu akşam burada toplanan herkes için birisi ayrıldı-gitti. Gitmedi aslında baksanıza hepimizin gözyaşında, çarpan kalbinde, işleyen beyninde. Kimi onun espirilerini hatılıyor,kimi bitmeyen enerjisiyle, kimi sessizce yaptığı iyilikleri, kimi güzel anılara dalmıştır onunla... Aslında hepimizin bir parçasında var o burada. o burada bıraktığı güzellikler ile birlikte.

Sevgili ALP, sen hepimiz için özelSİN. Dikkat et di'li geçmiş zaman kullanmıyorum. Çünkü her zaman özel olacaksın. Her zaman hatırlanacak, her zaman yüzümüzde bir tebessüm oluşturacaksın. Sayende zor zamanlarda daha kuvvetli olmak için çalışmalar yaptım, sayende ölüm korkusu ile yüzleştim. Bunun için sana teşekkür ederim. Heralde herkesin sana teşekkür edeceği şeyler vardır. İşte bu teşekkürlerin toplamı seni anlatıyor.
Eskiden seni kaybettiğime üzülürken şimdi seni bunca zamandır tanımış olduğuma sevinmeyi öğrendim senin sayende, TEŞEKKÜR EDERİM...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder