17 Aralık 2010 Cuma

Bir düşünün...

Bir düşünün sırtınız kaşınıyor, o bölgeye ulaşamıyorsunuz- çevrenizdeki kimse de dilinizi anlamıyor derdinizi anlatamıyorsunuz...
Bir düşünün gözünüze kirpik kaçtı- kendiniz çıkaramıyorsunuz- çevrenizdeki kimseye de anlatamıyorsunuz
Bir düşünün başınız ağrıyor ama çevrenizdekilere nerenizin ağrıdığını söyleyemiyorsunuz
Bir düşünün o sırada uyuyamıyorsunuz ama anlatamıyorsunuz ki kimseye derdinizi
Bir düşünün gaz ağrınız ar ama anlatamıyorsunuz diye zorla yemek yedirmeye çalışıyorlar
Bir düşünün elbisenizin etiketi sırtınızı kaşındırıyor
Bir düşünün t-shirtünüz yamulmuş sizi rahatsız ediyor....

Derdini anlatamamak bu dünyadaki en kötü his. Bebekler bunu her gün yaşıyor :(
Anne zaman geçtikçe anlamaya başlıyor bazı temel ihtiyaç ağlamalarını ama milyonlarca olasılık olabilir kimi zaman o küçük bedeni rahatsız eden. Keşke bebeklerin bir ekranı olsa da gösterse diye konuştuk geçenlerde bir arkadaşımla. güzel olmaz mıydı? Ekranda o anki şikayetin ne olduğunun resmi olsa diyor anne tarafım. O zaman dil bu şekilde gelişmezdi ama diye düşünüyor uzman tarafım.

Bir başka konu da beni meraklandıran; Sahi bebekler nasıl düşünürler? İmgelerle mi?

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder