4 Kasım 2009 Çarşamba

30 a 2 kala -edited



ben-cu nun yazilarini hep takip ederim... en begendigim yazisi bugunku oldu. ben de ondan esinlenerek 30 yasima yaklasirken hayatimi tahlil edicem dedim... yani bu yazi ben-cu'ya itafen yazildi.
yazicam dedim demesine ama baktim ki bu isin icinden cikmak zor... Hayatımı 10 yillik 3 bolume bolmek, her 10 sene hakkinda yazmak kolay olur diye dusunmustum ama agir geldi dusunmek, tartmak...

0-10
tabii bu donem, hayatimda en az hatirladigim donem... 7 yasa kadar ailenin en kucugu, herkesin kuzusu olarak buyudum. dolayisiyla simariklik hayatimin bu donemini ozetleyebilir. bunun yaninda kaygi benim hayatımın her doneminde var. ilkokul 4. sinifta 5. sinif sinavlari nedeniyle gastrit baslangici teshisi heralde ozetliyor o donemi. kaygilarim vardi ama yine de resimlere goz gezdirdigimde mutlu bir cocuklugum olmuş. basit ve mutlu. dışarıdan baktığımda, ilgi goren minik hatta asiri zayif bir kiz cocugu, bu arada cokca kirilgan ve alingan. haaa bir de unutmadan hafif bir erkeksilik de var tabii...

10-20
hayatin ilk doneminden beri kayiplari yasamis bir aileyiz. ama ilk bilincli kayiplarimin oldugu bu donem icimdeki minik ve kirilgan kiz cocugunu olgunlastirdi. bu donemin ilk 5 yilinda kiz erkek iliskilerinde cekingen, ufak tefek gozukup kimsenin ilgisini cekmeyen kizdim. ikinci 5 yilda birden farkedilmeye basladim :) hayatima ozel kisiler girdikce kendimi daha bir kiz gibi hissettim... yirtik olmaya basladim... konusmak hayatımda önemli bir yer kaplıyordu. belki ilk 5 yil cekemedigimden, sonrasında olabildigince ilgi cekmek istedim. bu donemden itibaren yanimda sevgilim hep vardi halen de var :)) (thanks God) cocukluk askimiz, hayatimizin askina dondu... Bu dönemde baktığımda yine kaygilarima devam ettim... herkes beni sevsin kaygisi, basarili olayim kaygisi, meslegimi ogreneyim kaygisi... Özetle; aşık bir kaygi kumkumasiymisim...

20-30 a 2 kala
en zoru bu olsa gerek. her sene ayri bir ben gibi gecti... kariyer yaptim, kendi ailemi kurdum, ilerledim, kendimi kesfettim... ama kaygilarimi arkada bırakmadım. sanirim onlarsiz bir hayatım olmayacak... ama gecen senden beri, terapi, eğitim ve süpervizyonlar sayesinde kaygilarimi kontrol etmeyi ogrendim. kaynagina indim... genel durum; cok mutluyum :) hayatımda bir çok güzel dostluk ve değer var. Puzzle'ın bir kısmı yerine oturdu. (Kenarları tamamladım yani -çerçevesi hazır, şimdi ortayı hazırlamak lazım) Bu dönemde, dostlarima deger veren ama herkesin beni sevmesi için extra çaba harcamayan biriyim. kimisinin deyimiyle biraz daha kotu oldum ama olsunnn boylee daha mutluyum....

1 yorum:

bencu dedi ki...

hayatımda ilk defa bana ithafen bir yazı yazıldı:)) bayağı götüm kalktı:) çok keyifliyim.
yazını okuyunca farkediyorumki ne kadar paralel bir çizgide ilerliyormuşuz, dostum.
on yılları aşan dostluğumuz 50 yıl sonrada paralelliğini hiç yitirmesin:)
bu arada çocukluk aşkının hayatının aşkına dönüşmesi çok güzel bişey bence çünkü yitirmemek için sürekli çabalayan tayfadan biri olarak, içimizdeki çocuğu, korumak çok önemlidir ve çocukluk aşkı bu amaca çok güzel hizmet eden birşeydir:)

Yorum Gönder